In oktober 2009 zond de minister van Justitie, Hirsch Ballin, het wetsvoorstel voor wijziging van de bewaartermijn voor telecommunicatiegegevens naar de Tweede Kamer, zoals hij in juli 2009 aan de Eerste Kamer had beloofd. In dit wetsvoorstel wordt de bewaarplicht voor internetgegevens terug gebracht van 12 naar 6 maanden, terwijl de bewaartermijn voor telefonie 12 maanden blijft.

Zoals in een vorig artikel is aangegeven, is deze wet op 7 juli 2009 door de Eerste Kamer aangenomen na een lang en levendig debat. Hierbij hadden alle partijen, ook de fracties die uiteindelijk voor de wet stemden, veel kritiek op het wetsvoorstel. Met name wat de bewaartermijn voor internetgegevens aangaat. Daar Hirsch Ballin, minister van Justitie, vreesde dat het wetsvoorstel niet zou worden aangenomen, beloofde hij de Eerste Kamer om een “reparatiewet” naar de Tweede Kamer te sturen.

Ook in België is de ernst van het naderende onheil van de bewaarplicht doorgedrongen en heeft een breed platform van organisaties (m.n. Liga voor Mensenrechten, Ligue des Droits de l'homme, Ordre des barreaux francophones et germanophone, Orde van Vlaamse Balies, Vlaamse Vereniging van  Journalisten, Association générale des Journalistes Professionnels, Orde van Geneesheren en Tik vzw) afgelopen week een website gelanceerd met de naam: www.bewaarjeprivacy.be met daarop een petitie tegen de Belgische omzetting van de Europese databewaringsrichtlijn. Deze Europese richtlijn zou binnenkort worden omgezet in Belgisch recht en verplicht telecomoperatoren en internetproviders om de communicatiegegevens van alle burgers te bewaren als instrument in de strijd tegen terreur en ernstige criminaliteit.

Het platform van bovenstaande organisaties nam het initiatief tot deze campagne vanuit de oprechte overtuiging dat een algemene bewaarplicht geen oplossing kan brengen voor het veronderstelde veiligheidsprobleem. De organisaties klagen niet alleen de schending van het recht op privacy aan, maar ook de aantasting van het beroepsgeheim van artsen, advocaten, geestelijken en het bronnengeheim van journalisten. De bewaarplicht biedt bovendien geen absolute garantie tegen terreur of criminaliteit. Zij roepen daarom de burgers op om de petitie te ondertekenen.

De Eerste Kamer bespreekt maandagavond 6 Juli 2009 een voorgestelde wijzing van de Telecommunicatiewet (  31.145 ) en de Wet op de economische delicten. Het betreft een verplichting voor telecommunicatie- en internetbedrijven om gegevens over het bel- en mailverkeer van hun klanten voor tenminste een jaar te bewaren. De verkeers- en locatiegegevens kunnen door opsporingautoriteiten worden opgevraagd in het geval van verdenking van een ernstig misdrijf. De wetwijziging vloeit voort uit de Europese Richtlijn 2006/24/EG (Wet bewaarplicht telecommunicatiegegevens).

Bij de voorbespreking van het voorstel in de Vaste commissie voor Justitie van de Eerste Kamer hebben verschillende fracties bedenkingen geuit over onder meer de kosten van bewaarplicht, de effectiviteit ervan als het gaat om het opsporen van criminele activiteiten en de inbreuk op de persoonlijke levenssfeer wanneer behalve de verkeergegevens mogelijk ook de inhoud van gevoerde communicatie wordt opgeslagen. In de nadere memorie van antwoord ( EK 31.145, F ) is minister Hirsch Ballin van Justitie uitgebreid op deze bezwaren ingegaan. Toch neemt de Senaat ruim de tijd voor bespreking van de wetswijziging en het debat met de minister, waarvoor woordvoerders van zeven fracties zich hebben aangemeld. Ook vanaf de kant van de ISP's zijn grote bezwaren kenbaar gemaakt.

De overheid en het bedrijfsleven verzamelen steeds meer gegevens over de burger, tijd voor een groep activisten om tegen deze verzameldrift in opstand te komen. De bewaarplicht is de directe aanleiding voor het Small Sister project, dat geheel anoniem e-mailen mogelijk maakt. "Het komt voort uit onvrede over de wijze waarop heleboel gegevens zomaar in databases worden opgeslagen en waar je als consument dan wel burger heel weinig invloed op kunt uitoefenen", aldus programmeur Peter Roozemaal. Volgens hem gaat het niet alleen om overheidsdatabases, maar ook wat bijvoorbeeld een Google doet. Roozemaal twijfelt of bedrijven wel iets van de wet bescherming persoonsgegevens aantrekken. "Ze houden ervan om heel veel gegevens op te slaan, behalve als de burger wil weten om welke opgeslagen gegevens het gaat en wat er mee gebeurt, dan blijft het stil."

Lees het orginele artikel